وبلاگ : قاسم - پوراسمعیل-(ماکو یی ) دبیر عربی وفلسفه ومنطق ومعارف ناحیه یک تبریز

علمی ،آموزشی ،دینی(دبیر دبیرستان نمونه دولتی امیرالمومنین (ع) منطقه ولیعصرودبیرستان غیر انتفاعی جام ناحیه چهار واقع در منطقه ائل گلی تبریز)

توبه نصوح چیست
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ خرداد ۱۳٩۳
 

توبه نصوح چیست ؟

قرآن مجید در سوره تحریم آیه 8مى فرماید

یا ایها الذین آمنوا توبوا الى الله توبة الى الله توبة نصوحا، عسى ربکم ان یکفر عنکم سیئاتکم .

اى کسانى که ایمان آورده اید، توبه کنید توبه اى خالص ، امید است بااین کار پروردگارتان گناهانتان

را ببخشد.

در این قسمت از بحث به توبه نصوح مى پردازیم ، که نصوح چه نوع توبه اى است ؟ توبه به درگاه پروردگار:1-یا به خاطر آگاهى از زشتى عمل از دیدگاه شرع ، عقل و فطرت است ، و شخص خالصا، مخلصا توبه مى کند. 2-یا به خاطر مذمت ونکوهش مردم ، 3-و یا به خاطر ترس از عذاب اخروى ، هر چند توبه به خاطر ترس از عذاب اخروى و سرزنش مردمى نجات بخش ‍ است ولى درمیان آنها از بهترین نوع توبه ، قسم اول است .

بزرگان براى توبه نصوح معانى متعددى را بیان داشته اند ؛ الف : گفته اند: نصوح به فتح ، به معناى نصیحت کننده است ، آن است که شخص را نصیحت مى کند که دیگر به گناه باز نگردد. ب :عده اى گفته اند: نصح در لغت عرب به معناى خالص ، چنانکه به عسلى از موم که خالص از موم باشد، عسل نصوح مى گویند. و توبه خالص آن است که پشیمان شود از گناهان براى زشتى آنها و خالصا لوجه الله باشد، نه براى ترس از آتش و یا به طمع بهشت .

ج : جمعى معتقدند ؛ نصوح به معناى خیاطت است ، به علت این که گناه رشته دین را پاره مى کند و توبه آن را وصله کرده و مى دوزد و یا به جهت آنکه توبه نصوح جمع مى کند میان او و اولیاى خدا را چنانکه خیاط پارچه را جمع مى کند و بعضى از آن به پاره دیگر مى دوزد.

و یا به خاطر آن که توبه نصوح طاعت و بندگى را محکم مى کند چنانکه خیاط با دوختن پارچه آن را محکم و مستحکم مى کند.  د: گروهى دیگر توبه نصوح را به توبه صادقانه معنى کرده اند که برگشت و عودت به گناه در آن نباشد. ابوالصباح کنانى گوید: ساءلت اباعبدالله علیه السلام عن قول الله عزوجل یاایها الذین امنوا توبوا الى الله توبة نصوحا قال علیه السلام : یتوب العبد من الذنب ثم لایعود فیه پرسیدم از حضرت صادق علیه السلام از گفتار خداوند در مورد این آیه : (اى کسانى که ایمان

آوردید، توبه کنید به سوى خدا، توبه نصوح )، حضرت فرمود: یعنى ، بنده از گناه توبه کند و دیگر به آن باز نگردد.محمد بن فضیل گوید: من از تفسیر آیه 8 سوره تحریم از امام موسى بن جعفر علیه السلام پرسیدم . حضرت فرمود: از گناه توبه کند و دیگر به آن بازنگردد. امام صادق علیه السلام مى فرماید: ان توبة النصوح هو ان یتوب الرجل من ذنب وینوى ان لایعود الیه ابدا توبه نصوح آن است که مرد از گناهى توبه کند و تصمیم گیرد که براى همیشه به آن برنگردد.عن ابى الحسن علیه السلام الاخیر: وقد سئل عن التوبة النصوح ماهى ؟ از امام ابوالحسن امام هادى علیه السلام از معناى توبه نصوح سؤ ال شد؟

امام علیه السلام نوشت : باطن و درون توبه کننده چون ظاهر و برتر از آن باشد. ابن عباس گوید: معاذبن جبل گفت : یا رسول الله صلى اللّه علیه و آله ما التوبه النصوح ؟ قال صلى اللّه علیه و آله : ان یندم العبد على الذنب الذى اصاب ، فیعتذر الى الله ثم لایعود الیه کما لایعود اللبن الى الضرع یارسول الله صلى اللّه علیه و آله توبه نصوح چیست ؟ حضرت فرمودند: بنده خدا بر گناهى که کرده است ، پشیمان شده از خدا پوزش طلبد، سپس بر آن کار هرگز باز نگردد، چنانکه شیر به پستان باز نمى گردد. قیل لعلى علیه السلام ما التوبه النصوح ؟ فقال علیه السلام : ندم بالقلب ، و استغفار باللسان والقصد على ان لایعود

به امیرالمؤ منین ، على علیه السلام گفته شد، توبه نصوح چیست ؟

حضرت فرمودند: بادل پشیمان شدن و با زبان آمرزش خواستن و تصمیم جدى و مداوم بر ترک گناه . توبه صادقانه  حسن بصرى گوید: یک روز در بازار آهنگران بغداد مى گشتم که ناگهان چشمم به آهنگرى افتاد که دستش را داخل کوره آهنگرى مى کرد و آهن گداخته شده قرمز رامى گرفت بدون آن که ابدا احساس سوزشى کند و خیلى راحت بیرون مى آورد و روى سندان مى گذاشت و با پتک روى آن مى زد و به هر نوع که مى خواست در مى آورد و مى ساخت . دیدن این کار خیلى شگفت انگیز بود، مرا وادار به پرستش از او کرد، رفتم جلو سلام کردم ، جواب داد.

حسن بصرى گفت : آقا مگر آتش کوره و آهن گداخته به شما آسیبى نمى رساند؟ آهنگر: نه گفتم : چه طور؟ گفت : ایامى در اینجا خشکسالى و قحطى شد ولى من همه چیز در انبار داشتم ، یک روزى زنى زیبا و قشنگ پیش من آمد و گفت : اى مرد من کودکانى یتیم و خردسال دارم و احتیاج به غذا و مقدارى گندم دارم ، خواهشمندم براى رضاى خدا کمکى بکن و بچه هاى یتیم مرا از گرسنگى و هلاکت نجات بده . من هم به همان یک نگاه عاشق و فریفته جمال آن زن شده بودم . در مقابل درخواستش گفتم : اگر گندم مى خواهى باید ساعتى با من باشى تا خواسته ات را برآورده کنم .

آن زن از این پیشنهاد ناراحت شد و روترش کرده و رفت ، روز دوم باز آن زن نزدم آمد در حالى که گریان بود و اشک مى ریخت ، سخن روز قبل را تکرار نمود. من هم حرفهاى روز گذشته را براى او تکرار کردم ، دوباره با دست خالى برگشت ، دوباره روز سوم دیدم ، آمد و خیلى التماس مى کند که بچه هایم دارند مى میرند، بیا و آنها را از گرسنگى و مرگ نجات بده ، من حرفم را تکرار کردم و دیدم آن زن به طرف من مى آید و پیداست که از گرسنگى بى طاقت شده ، خلاصه وقتى که نزدیک مى شد به من گفت : اى مرد، من و بچه هایم گرسنه هستیم ، بیا و رحمى کن وگندمى در اختیار ما بگذار.

آهنگر گفت : اى زن وقت خودت را نگیر بارها گفتم بیا با من باش تا به تو گندم دهم . در این موقع زن به گریه افتاد و زیاد اشک ریخت و گفت : من هرگز از این کارهاى حرام نکرده ام و چون دیگر طاقت نمانده و کار از دست رفته و سه روز است که خود و بچه هایم غذایى نخورده ایم ، به آنچه که مى گویى ناچارم ولى به یک شرط.

آهنگر گفت : به چه شرطى ؟ زن گفت : به شرط آنکه مرا به جایى ببرى که هیچ کس ما را نبیند.آهنگر گفت : قبول کردم و خانه را خلوت کردم ، آنگاه آن زن را به نزد خود طلبیدم ، همین که خواستم از او بهره اى بردارم ، دیدم آن زن دارد مى لرزد و خطاب به من گفت : اى مرد، چرا دروغ گفتى و خلاف شرع عمل کردى ؟ آهنگر گفت : کدام شرط؟ زن گفت : مگر قرار نبود مرا به جاى خلوتى ببرى تاکسى ما را نبیند؟ آهنگر: آرى ، مگر اینجا خلوت نیست ؟

زن گفت : چطور اینجا خلوت است با آنکه پنج نفر مواظب ما هستند و ما را دارند مى بینند اول خداوند عالم و غیر از او دو ملکى که بر تو موکلند و دو ملکى که بر من موکلند. همه شان حاضرند و ما را مشاهده مى کنند، با این حال تو خیال مى کنى اینجا کسى نیست که ما را ببیند؟

بعدا گفت : اى مرد ، بیا واز خدا بترس و آتش شهوت خود را بر من سرد کن تا من هم از خداى خود بخواهم حرارت آتش را از تو بردارد و آتش را بر تو سرد کند. آهنگر گفت : من از این سخن متنبه شدم و با خود گفتم ، این زن با چنین فشار زندگى و شدت گرسنگى این طور از خدا مى ترسید ولى تو که این قدر از نعمتهاى الهى برخوردار گشته اى ، از خدا نمى ترسى ؟

 فورا توبه کردم واز آن زن دست کشیدم و گندمى را که مى خواست به او دادم و مرخصش کردم . زن چون این گذشت را از من دید و جریان را بر وفق عفت خود دید، سرش ‍ را به سمت آسمان بلند کرد و گفت : اى خدا همین طور که این مرد حرارت شهوتش را بر خود سرد نمود، تو هم حرارت آتش دنیا و آخرت

را بر او سرد کن ، از همان لحظه که آن زن این دعا را در حقم کردت حرارت آتش بر من بى اثر شد. پیامبر بزرگوار اسلام حضرت محمد صلى اللّه علیه و آله فرموده است : باب التوبة مفتوح لمن ارادها فتوبوا الى الله توبة نصوحا درتوبه همیشه به روى گنهکاران پشیمان گشوده است ، پس توبه کنید در پیشگاه خدا توبه اى واقعى ، خالص و پایدار. نظر دیگرى نیز در این باب نقل شده که نصوح نام مردى بوده شبیه زنها، که داستان وى را از ترجمه مجمع البیان جلد 25 صفحه 149 ذکر مى کنیم : نصوح کیست؟ نصوح مردى بود شبیه زنها صورتش مو نداشت و پستانهایى برجسته چون پستان زنها داشت و در حمام زنانه کار مى کرد و کسى از وضع او خبر نداشت و آوازه تمیزکارى و زرنگى او به گوش همه رسیده و زنان و دختران و رجال دولت و اعیان و اشراف دوست داشتند که وى آنها را دلاکى کند واز او قبلا وقت مى گرفتند تا روزى در کاخ شاه صحبت از او به میان آمد.

دختر شاه مایل شد که به حمام آمده و کار نصوح را ببیند. نصوح جهت پذیرایى و خدمت گزارىاعلام آمادگى نمود، سپس  دختر شاه با چند تن از خواص ندیمانش به اتفاق نصوح به حمام آمده و مشغول استحمام شد، از قضا گوهر گرانبهاى دختر پادشاه در آن حمام مفقود گشت ، از این حادثه دختر پادشاه در غضب شده و به دو تن از خواصش دستور داد که همه کارگران را تفتیش کنند تا شاید آن گوهر ارزنده پیدا شود.

طبق این دستور ماءمورین ، کارگران را یکى بعد از دیگرى مورد بازدید خود قرار دادند، همین که نوبت به نصوح رسید با اینکه آن بیچاره هیچگونه خبرى از آن نداشت ، ولى از ترس رسوایى ، حاضر نشد که وى را تفتیش ‍ کنند، لذا به هر طرفى که مى رفتند تا دستگیرش کنند، او به طرف دیگر فرار مى کرد و این عمل او سوء ظن دزدى را در مورد او تقویت مى کرد ولذا ماءمورین براى دستگیرى او بیشتر سعى مى کردند. نصوح هم تنها راه نجات را در این دید که خود را در میان خزینه حمام پنهان کند، ناچار به داخل خزینه رفته و همین که دید ماءمورین براى گرفتن او به خزینه آمدند و دیگر کارش از کار گذشته و الان است که رسوا شود به خداى تعالى متوجه شد واز روى اخلاص توبه کرد و از خدا خواست که

از این غم و رسوایى نجاتش دهد. به مجرد این که نصوح توبه کرد، ناگهان از بیرون حمام آوازى بلند شد که دست از این بیچاره بردارید که گوهر پیدا شد، پس از او دست برداشتند و نصوح خسته و نالان شکر خدا به جاآورده واز خدمت دختر شاه مرخص ‍ شد و به خانه خود رفت و هر مقدار مالى که از این راه گناه تحصیل کرده بود در راه خدا به فقرا داد و چون زنان شهر از او دست بردار نبودند، دیگر نمى توانست در آن شهر بماند، واز طرفى نمى توانست راز خودش را به کسى اظهار کند، ناچار از شهر خارج و در کوهى که درچند فرسخى آن شهر بود، سکونت اختیار نمود و به عبادت خدا مشغول گردید.

اتفاقا شبى در خواب دید کسى به او مى گوید: اى نصوح چگونه توبه کرده اى و حال آنکه گوشت و پوست تو از فعل حرام روئیده شده است ؟ تو باید چنان توبه کنى که گوشتهاى حرام از بدنت بریزد، همین که از خواب بیدار شد باخودش قرار گذاشت که سنگهاى گران وزن را حمل کند و به این ترتیب گوشتهاى حرام تنش را آب کند . نصوح این برنامه را مرتب عمل مى کرد تا در یکى از روزها همانطورى که مشغول به کار بود،

چشمش به میشى افتاد که در آن کوه چرا مى کرد.از این امر به فکر فرو رفت که این میش از کجا آمده واز کیست ، تا عاقبت باخود اندیشید که این میش قطعا از شبانى فرار کرده و به اینجا آمده است بایستى من از آن نگهدارى کنم تا صاحبش پیدا شود و به او تسلیمش نمایم . لذا آن میش را گرفت و نگهدارى نمود واز همان علوفه و گیاهان که خود مى خورد، به آن حیوان نیز مى داد و مواظبت مى کرد که گرسنه نماند. خلاصه میش زاد ولد کرد و نصوح از شیر و عواید دیگر آن بهره مند مى شد تا سرانجام کاروانى که راه را گم کرده بود و مردمش از تشنگى مشرف به هلاکت بودند عبورشان به آنجا افتاد، همین که نصوح را دیدند از او آب خواستند و او به جاى آب به آنها شیر مى داد به طورى که همگى سیر شده و راه شهر را از او پرسیدند. وى راهى نزدیک را به آنها نشان داده و آنها موقع حرکت هرکدام به نصوح احسانى کردند، و او در آنجا قلعه اى بنا کرده و چاه آبى حفر نمود و کم کم در آنجا منازلى ساخته و شهرکى بنا نمود و مردم از هر جا به آنجا آمده و

رحل اقامت افکندند و نصوح بر آنها به عدل وداد حکومت نموده و مردمى که در آن محل سکونت اختیار کردند، همگى به چشم بزرگى به او مى نگریستند.رفته رفته ، آوازه خوبى و حسن تدبیر او به گوش پادشاه آن عصر رسید که پدر آن دختر بود از شنیدن این خبر مشتاق دیدار او شده ،

دستور داد تا وى را از طرف او به دربار دعوت کنند. همین که دعوت شاه به نصوح رسید، نپذیرفت و گفت : من کارى و نیازى به دربار شاه ندارم واز رفتن نزد سلطان عذر خواست . ماءمورین چون این سخن را به شاه رساندند، بسیار تعجب کرد و اظهار داشت حال که او براى آمدن نزد ما حاضر نیست مامى رویم که او را و شهرک نوبنیاد او را ببینیم .پس با خواص درباریانش به سوى محل نصوح حرکت کرد، همین که به آن محل رسید به عزرائیل امر شد که جان پادشاه را بگیرد، پس پادشاه در آنجا سکته کرد و نصوح چون خبردار شد که شاه براى ملاقات و دیدار او آمده بود، در مراسم تشییع او شرکت و آنجا ماند تا او را به خاک سپردند و چون پادشاه پسرى نداشت ، ارکان دولت مصلحت دیدند که نصوح را به تخت سلطنت بنشانند. چنان کردند و نصوح چون به پادشاهى رسید، بساط عدالت را در تمام قلمرو مملکتش گسترانیده و بعد با همان دختر پادشاه که ذکرش رفت ، ازدواج کرد.و چون شب زفاف و عروسى رسید، در بارگاهش ‍ نشسته بود که ناگهان شخصى بر او وارد شد و گفت چند سال قبل ، میش من گم شده بود و اکنون آن را نزد تو یافته ام ، مالم را به من رد کن .

نصوح گفت : چنین است دستور داد تا میش را به او رد کنند، گفت چون میش مرا نگهبانى کرده اى هرچه از منافع آن استفاده کرده اى ، بر تو حلال ولى باید آنچه مانده با من نصف کنى . گفت : درست است و دستور داد تا تمام اموال منقول و غیر منفول را با او نصف کنند، آن شخص گفت : بدان اى نصوح ، نه من شبانم و نه آن میش است بلکه ما دو فرشته براى آزمایش تو آمده ایم . تمام این ملک و نعمت اجر توبه راستین و صادقانه ات بود که بر تو حلال و گوارا باد، واز نظر غایب شدند.

در خاتمه این بحث نیز به روایتى از امام جعفر صادق علیه السلام اشاره مى شود که به اهمیت و اثرات توبه نصوح تاءکید دارد: اذا تاب العبد توبة نصوحااحبه فستر علیه فى الدنیا و الاخره فقلت : و کیف یستر علیه ؟ قال علیه السلام : ینسى ملکیه ما کتبا علیه من الذنوب و یوحى الى جوارحه اکتمى علیه ذنوبه ویوحى الى بقاع الارض اکتمى ما کان یعمل علیک من الذنوب ، فیلقى الله حین یلقاه شى ء یشهد علیه بشى ء من الذنوب معاویة بن وهب گوید: شنیدم حضرت صادق علیه السلام مى فرمود: چون بنده ، توبه نصوح کند، خداوند او را دوست دارد و در دنیا و آخرت بر او پرده پوشى کند. من عرض کردم : چگونه بر او پرده پوشى کند؟ حضرت علیه السلام فرمود: هر چه از گناهان که دو فرشته موکل بر او نوشته اند، از یادشان ببرد و به جوارح و اعضاى بدن او وحى فرماید که گناهان او را پنهان کنید و به قطعه هاى زمین که در آنجاها گناه کرده وحى فرماید که پنهان دارید، آنچه گناهان که بر روى تو کرده است . پس دیدار کند خدا را هنگام ملاقات او و چیزى که به ضرر او بر گناهانش گواهى دهد، نیست .

سایت جامع سربازان اسلام


 
 
داستان نصوح وتوبه وی وعاقبت او
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ٢:٢۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ خرداد ۱۳٩۳
 

نصوح مردى بود شبیه زنها ،صدایش نازک بود صورتش مو نداشت و اندامی زنانه داشت او مردی شهوتران بود با سواستفاده از وضع ظاهرش در حمام زنانه کار مى کرد و کسى از وضع او خبر نداشت او از این راه هم امرارمعاش می کرد هم ارضای شهوت  گرچه چندین بار به حکم وجدان توبه کرده بود اما هر بار توبه اش را می شکست .

او دلاک و کیسه کش حمام زنانه بود. آوازه تمیزکارى و زرنگى او به گوش همه رسیده و زنان و دختران و رجال دولت و اعیان و اشراف دوست داشتند که وى آنها را دلاکى کند و از او قبلاً وقت مى گرفتند تا روزى در کاخ شاه صحبت از او به میان آمد. دختر شاه به حمام رفت و مشغول استحمام شد.

از قضا گوهر گرانبهاى دختر پادشاه در آن حمام مفقود گشت ، از این حادثه دختر پادشاه در غضب شد و دستور داد که همه کارگران را تفتیش کنند تا شاید آن گوهر ارزنده پیدا شود.

کارگران را یکى بعد از دیگرى گشتند تا اینکه نوبت به نصوح رسید او از ترس رسوایى ، حاضر نـشد که وى را تفتیش ‍ کنند، لذا به هر طرفى که مى رفتند تا دستگیرش کنند، او به طرف دیگر فرار مى کرد و…

  این عمل او سوء ظن دزدى را در مورد او تقویت مى کرد و لذا مأمورین براى دستگیرى او بیشتر سعى مى کردند. نصوح هم تنها راه نجات را در این دید که خود را در میان خزینه حمام پنهان کند، ناچار به داخل خزینه رفته و همین که دید مأمورین براى گرفتن او به خزینه آمدند و دیگر کارش از کار گذشته و الان است که رسوا شود به خداى تعالى متوجه شد و از روى اخلاص توبه کرد در حالی که بدنش مثل بید می‌لرزید با تمام وجود و با دلی شکسته گفت: خداوندا گرچه بارها توبه‌ام بشکستم، اما تو را به مقام ستاری ات این بار نیز فعل قبیحم بپوشان تا زین پس گرد هیچ گناهی نگردم و از خدا خواست که از این غم و رسوایى نجاتش دهد.

نصوح از ته دل توبه واقعی نمود ناگهان از بیرون حمام آوازى بلند شد که دست از این بیچاره بردارید که گوهر پیدا شد. پس از او دست برداشتند و نصوح خسته و نالان شکر خدا به جا آورده و از خدمت دختر شاه مرخص ‍ شد و به خانه خود رفت او عنایت پرودگار را مشاهده کرد. این بود که بر توبه اش ثابت قدم ماند و فوراً از آن کار کناره گرفت.

چند روزی از غیبت او در حمام سپری نشده بود که دختر شاه او را به کار در حمام زنانه دعوت کرد، ولی نصوح جواب داد که دستم علیل شده و قادر به دلاکی و مشت و مال نیستم، و دیگر هم نرفت. هر مقدار مالى که از راه گناه کسب کرده بود در راه خدا به فقرا داد و چون زنان شهر از او دست بردار نبودند، دیگر نمى توانست در آن شهر بماند و از طرفى نمى توانست راز خودش را به کسى اظهار کند، ناچار از شهر خارج و در کوهى که در چند فرسنگی آن شهر بود، سکونت اختیار نمود و به عبادت خدا مشغول گردید.

شبی در خواب دید که کسی به او می گوید:”ای نصوح! تو چگونه توبه کرده اى و حال آنکه گوشت و پوست تو از فعل حرام روئیده شده است؟ تو باید چنان توبه کنى که گوشتهاى حرام از بدنت بریزد.» همین که از خواب بیدار شد با خودش قرار گذاشت که سنگ هاى سنگین حمل کند تا گوشت هاى حرام تنش را آب کند.

نصوح این برنامه را مرتب عمل مى کرد تا در یکى از روزها همانطورى که مشغول به کار بود، چشمش به میشى افتاد که در آن کوه چرا می کرد. از این امر به فکر فرو رفت که این میش از کجا آمده و از کیست؟ عاقبت با خود اندیشید که این میش قطعاً از شبانى فرار کرده و به اینجا آمده است، بایستى من از آن نگهدارى کنم تا صاحبش پیدا شود . لذا آن میش را گرفت و نگهدارى نمود خلاصه میش زاد ولد کرد و نصوح از شیر آن بهره مند مى شد تا سرانجام کاروانى که راه را گم کرده بود و مردمش از تشنگى مشرف به هلاکت بودند عبورشان به آنجا افتاد، همین که نصوح را دیدند از او آب خواستند و او به جاى آب به آنها شیر مى داد به طورى که همگى سیر شده و راه شهر را از او پرسیدند.

وى راهى نزدیک را به آنها نشان داده و آنها موقع حرکت هر کدام به نصوح احسانى کردند و او در آنجا قلعه اى بنا کرده و چاه آبى حفر نمود و کم کم در آنجا منازلى ساخته و شهرکى بنا نمود و مردم از هر جا به آنجا آمده و در آن محل سکونت اختیار کردند، همگى به چشم بزرگى به او مى نگریستند.

رفته رفته، آوازه خوبى و حسن تدبیر او به گوش پادشاه آن عصر رسید که پدر آن دختر بود. از شنیدن این خبر مشتاق دیدار او شده، دستور داد تا وى را از طرف او به دربار دعوت کنند. همین که دعوت شاه به نصوح رسید، نپذیرفت و گفت: من کارى و نیازى به دربار شاه ندارم و از رفتن نزد سلطان عذر خواست  مامورین چون این سخن را به شاه رساندند  شاه بسیار تعجب کرد و اظهار داشت حال که او نزد ما نمی آید ما مى رویم او را ببینیم.پس با درباریانش به سوى نصوح حرکت کرد، همین که به آن محل رسید به عزرائیل امر شد که جان پادشاه را بگیرد، پس پادشاه در آنجا سکته کرد و نصوح چون خبردار شد که شاه براى ملاقات و دیدار او آمده بود، در مراسم تشییع او شرکت و آنجا ماند تا او را به خاک سپردند و چون پادشاه پسرى نداشت، ارکان دولت مصلحت دیدند که نصوح را به تخت سلطنت بنشانند. چنان کردند و نصوح چون به پادشاهى رسید، بساط عدالت را در تمام قلمرو مملکتش گسترانیده و بعد با همان دختر پادشاه که ذکرش رفت، ازدواج کرد و چون شب زفاف و عروسى رسید، در بارگاهش  نشسته بود که ناگهان شخصى بر او وارد شد و گفت چند سال قبل، میش من گم شده بود و اکنون آن را نزد تو یافته ام، مالم را به من برگردان.

 نصوح گفت : درست است و دستور داد تا میش را به او بدهند، گفت چون میش مرا نگهبانى کرده اى هرچه از منافع آن استفاده کرده اى، بر تو حلال ولى باید آنچه مانده با من نصف کنى.

گفت: درست است و دستور داد تا تمام اموال منقول و غیر منقول را با او نصف کنند.آن شخص گفت: بدان اى نصوح، نه من شبانم و نه آن میش است بلکه ما دو فرشته براى آزمایش تو آمده ایم. تمام این ملک و نعمت اجر توبه راستین و صادقانه ات بود که بر تو حلال و گوارا باد، و از نظر غایب شدند

از وب تی نیوز


 
 
سه تایی های زندگی
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ۱۱:٥٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ خرداد ۱۳٩۳
 

سه تایی های زندگی

سه چیز را با احتیاط برداریم : قدم ,قلم ,قسم

سه چیز را پاک نگه داریم: جسم ,خیال ,لباس

از سه چیز کار بگیریم: عقل ,همت ,صبر

سه چیز را نشکنیم : دل ، قسم ، پیمان

سه چیز را هرگز نخوریم : حسرت، افسوس ، غصه

خود را به سه چیز آلوده نکنیم: خیانت ، قمار ، اعتیاد

از سه چیز خود را دور نگه داریم: حسادت ، حماقت،غرور 

با سه چیز کار انجام ندهیم : ترس ، ریا ، غضب

از سه چیز فرار کنیم : تنبلی ، شک ، تعصب

 سه چیز را  راحت نریزیم: اشک ،خون ، آبرو

به سه چیز عادت نکنیم : دوست ؛ تلویزیون، اینترنت

از سه چیز نون نخوریم : دزدی، قرض ، تملق

سه کار را زیاد انجام دهیم: زیارت ، عبادت ، سیاحت

  از وبلاگ دین وزندگی محموداوغلى  


 
 
درباب ماه شعبان
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٠ خرداد ۱۳٩۳
 

(1) 2- اسماعیل بن عبد الخالق روایت کرده است که در محضر امام صادق علیه السّلام از ماه‏ شعبان‏ و روزه گرفتن در آن سخن به میان آمد، آن حضرت فرمود: روزه گرفتن در آن ماه فضیلتش چنان و چنین است، حتى اگر شخصى مرتکب قتل حرامى شود و ماه‏ شعبان‏ را روزه بگیرد، این روزه گرفتن به حال او مفید است و آمرزیده خواهد شد).پاداش نیکیها و کیفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال 167 ثواب روزه ماه شعبان ..... ص : 166)

(2) 3- مفضّل بن عمر از امام صادق علیه السّلام روایت کرده است که: به خدا سوگند که روزه ماه‏ شعبان‏ و ماه رمضان- دو ماه متوالى- همان توبه‏اى است که خداوند متعال پذیرفته باشد.)ثواب الأعمال / ترجمه انصارى 117 پاداش روزه ماه شعبان ..... ص : 117)

1. ابو حمزه ثمالى مى‏گوید: امام باقر (ع) فرمود: هر کس ماه‏ شعبان‏ را روزه بگیرد، آن روزه او را از هر لغزش و وصمه و بادره‏اى پاک خواهد کرد. ابو حمزه مى‏گوید: به آن حضرت گفتم: «وصمه» چیست؟ فرمود: قسم یاد کردن در مورد گناه و نذر کردن در نافرمانى خدا. گفتم: «بادره» چیست؟ فرمود: قسم خوردن به هنگام خشم. و توبه کردن از این گناهان، پشیمان شدن از آنهاست.(الخصال / ترجمه جعفرى ج‏2 395 5- )

محمّد بن ابو حمزه از امام صادق (ع) نقل مى‏کند که فرمود: هر کس در هر روز از ماه‏ شعبان‏ هفتاد مرتبه بگوید: از خدایى که جز او معبودى نیست، مهرورز و مهربان، زنده و پاینده، آمرزش مى‏خواهم و به سوى او توبه مى‏کنم.» در افق مبین نوشته مى‏شود. عرض کردم: افق مبین کجاست؟ فرمود: جلگه‏اى است در برابر عرش که در آن نهرهایى است که به شمار ستارگان در آنها جام ریخته مى‏شود.(روضة الواعظین / ترجمه مهدوى دامغانى 636 )

(2) بدان که براى این ماه سه نام است: شعبان و از آن روى به این نام، نامیده شده است که در آن براى ماه رمضان خیرات منشعب مى‏شود و هم گفته‏اند براى این است که در آن ماه براى مؤمنان روزى پراکنده مى‏شود. نام دیگرش غفران است که در آن گناهان آمرزیده مى‏شود و نام دیگرش جیران است که همسایه رمضان است. (3) امام صادق (ع) فرموده است، روزه شعبان، اندوخته بنده براى روز رستاخیز است و هیچ بنده‏یى نیست که در شعبان فراوان روزه بگیرد مگر اینکه خداوند کارهاى زندگى او را اصلاح و شر دشمن او را کفایت مى‏فرماید و کمترین پاداش براى کسى که یک روز از شعبان روزه بگیرد، این است که بهشت براى او واجب مى‏شود. (4) امام رضا (ع) فرموده است، هر کس در ماه‏ شعبان‏ هفتاد بار به پیشگاه خداوند استغفار و طلب آمرزش کند، گناهانش براى او آمرزیده مى‏شود، هر چند به شمار ستارگان‏ و از آن حضرت صلوات اللَّه علیه منقولست که هر که سه روز آخر ماه‏ شعبان‏ روزه دارد و وصل کند آن را بماه رمضان بنویسد حق سبحانه و تعالى از جهة او روزه دو ماه پى در پى چون سه روز بمنزله سى روز است، و منقول است در قوى از عباس بن هلال که شنیدم از حضرت ابى الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه علیهما که مى‏فرمودند که هر که از ماه‏ شعبان‏ یک روز روزه دارد از جهة ثواب الهى داخل بهشت شود و هر که در هر روز از ماه‏ شعبان‏ هفتاد مرتبه استغفار کند حق سبحانه و تعالى او را حشر کند با حضرت سید المرسلین صلى اللَّه علیه و آله و واجب شود از جهة او کرامت الهى، و هر که در ماه‏ شعبان‏ تصدق کند اگر چه نصف خرما باشد حق سبحانه و تعالى بدن او را بر آتش دوزخ حرام کند و هر که سه روز از آخر شعبان روزه دارد و وصل کند بر روزه ماه رمضان بنویسد حق سبحانه و تعالى از جهة او روزه دو ماه پى در پى.

و بتحقیق که بیرون آورده‏ام از کتب اصول معتبره و درج کرده‏ام در کتاب جدائى که تالیف کرده‏ام در فضایل شعبان از این باب اخبار بسیار و منقول است در صحیح از عبد اللَّه بن فضل که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که روزه ماه‏ شعبان‏ ذخیره‏ایست از جهة بنده در روز قیامت و هر بنده از بندگان حق سبحانه و تعالى که بسیار بگیرد روزه شعبان را حق سبحانه و تعالى امر معاش او را اصلاح فرماید و کفایت فرماید از جهة او شر دشمنان او را و کمترین چیزى که از جهة روزه داران ماه‏ شعبان‏ است آنست که بهشت از جهة ایشان واجب مى‏شود. و در حسن کالصحیح منقول است که حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه فرمودند که حضرت سید المرسلین صلى اللَّه علیه و آله در جمعه آخر ماه‏ شعبان‏ خطبه فرمودند و حمد و ثناى الهى به جا آوردند و بعد از آن فرمودند که اى گروه مردمان بتحقیق که سایه بر سر شما انداخته است یعنى نزدیک شده است که بیاید به نزد شما ماهى که در آن شبى است که بهتر است آن شب از هزار ماه یعنى عبادت آن شب بهتر است از عبادت هزار ماهى که شب قدر نداشته باشد و آن ماه رمضان است که حق سبحانه و تعالى روزه آن را واجب گردانیده است و مقرر فرموده است که اگر کسى شبى از آن را به نماز نافله بسر آورد چنان است که در ماههاى دیگر هفتاد شب به نافله بسر آورده باشد.و کالصحیح منقول است از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه که چون نزدیک شد که حاضر شود ماه رمضان و آن وقتى بود که سه شب از ماه‏ شعبان‏ مانده بود حضرت سید المرسلین صلى اللَّه علیه و آله به بلال مؤذن فرمودند که بانک کن تا مردمان حاضر شوند و ظاهرا این بانکى است که در بازارها مى‏گشته‏اند و مى‏گفته‏اند که‏ الصّلاة جامعة یعنى همه حاضر شوید که کارى هست با شما و چون وقت نماز شود نماز به جماعت نیز خواهید کرد چنانکه از بعضى اخبار ظاهر مى‏شود و ممکن است که نداء حضور مسجد باشد و بس چنانکه ظاهر عبارتست پس چون بلال ندا کرد و مردمان حاضر شدند حضرت بر منبر فرمودند و حمد و ثناى الهى به جا آوردند و بعد از آن فرمودند که اى مردمان به درستى که این ماه رمضان نزدیک شده است و آن بهترین ماههاست، در آن شبى است که بهتر از هزار ماه است درهاى دوزخ در آن بسته مى‏شود و درهاى بهشت در آن گشاده مى‏شود پس کسى که این ماه را دریابد و چنان نکند که‏ این بابى است در بیان دعاهایى که در روز اول ماه رمضان باید خواند و ظاهرا مراد از روز اعم است از روز و شب بلکه آن چه از حدیث ظاهر مى‏شود آنست که شب اول باید خواند بلکه در آخر ماه‏ شعبان‏ مرویست.

و این حدیث را مرسلا روایت کرده است که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر گاه ماه رجب اولش مشخص شود پنجاه و نه روز حساب کن و روز شصتم را روزه بگیر و ظاهر این حدیث با اصحاب عدد است که همیشه ماه رجب تمام است و ماه‏ شعبان‏ ناقص است و در این حدیث نیز نیست که روز شصتم از ماه رمضانست بلکه دلالت مى‏کند بر استحباب روزه یوم الشّک و در آن حرفى نیست و لهذا نفرمودند که اول شعبان که مشخص باشد روز و در صحیح منقول است از منصور که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند در شخصى که در کفاره ظهار ماه‏ شعبان‏ را روزه دارد و ماه رمضان او را دریابد حضرت فرمودند که ماه رمضان را روزه مى‏دارد و روزه و کفاره را از سر مى‏گیرد و اگر از یک ماه یک روز زیاد بگیرد باقى را قضا مى‏کند یعنى تمام مى‏کند و از کلام حضرت ظاهر نمى‏شود که یک روز بر شعبان مى‏افزود اگر چه باطلاقه شامل او هست و دو چیز هست در روزه شعبان یکى آن که معلوم نیست که تفریق جایز باشد آن چه از اخبار ظاهر مى‏شود آن است که بعد از یک ماه و یک روز تتابع شرط نیست، اما آن که واجب نیست ظاهر نمى‏شود اگر تصریح مى‏شد به آن که اگر بر شعبان یک روز از ماه رجب مى‏افزود صحیح مى‏بود دلالت مى‏کرد بر آن که تتابع واجب نیست و اگر نهى در ماه‏ شعبان‏ و بیست و نه روز رجب نبود مگر به آن که از اول ماه رجب سر کند تا به آخر شعبان اگر چه هر دو سى کم یک نیز باشند که صحیح است.

لوامع صاحبقرانى مشهور به شرح فقیه ج‏6 440  


 
 
فضایل ماه رجب وروزه سه روز وپشت سرهم در ماه رجب
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ خرداد ۱۳٩۳
 

 باب فضل صوم أیام رجب‌

9 حَدَّثَنَا أَبُو الْقَاسِمِ عَبْدُ الْخَالِقِ بْنُ عَلِیٍّ الْمُحْتَسِبُ إِمْلَاءً حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ عَلِیُّ بْنُ مُحْتَاجٍ الْکشانی بِبُخَارَا، أَنْبَأَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِیُّ بْنُ عَبْدِ الْعَزِیزِ الْبَغَوِیُّ حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَهْدِیٍّ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ مَطَرٍ الشَّیْبَانِیُّ عَنْ عَبْدِ الْغَفُورِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِیزِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ أَبِیهِ وَ کَانَتْ لَهُ صُحْبَةٌ قَالَ:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص رَجَبٌ شَهْرٌ عَظِیمٌ یُضَاعَفُ فِیهِ الْحَسَنَاتُ- فَمَنْ صَامَ یَوْماً مِنْ رَجَبٍ فَکَأَنَّمَا صَامَ سَنَةً- وَ مَنْ صَامَ مِنْهُ سَبْعَةَ أَیَّامٍ غُلِّقَتْ عَنْهُ سَبْعَةُ أَبْوَابٍ [مِنْ أَبْوَابِ] جَهَنَّمَ، وَ مَنْ صَامَ مِنْهُ ثَمَانِیَةَ أَیَّامٍ- فُتِحَتْ لَهُ ثَمَانِیَةُ أَبْوَابٍ مِنَ الْجَنَّةِ،- وَ مَنْ صَامَ مِنْهُ عَشَرَةَ أَیَّامٍ- لَمْ یَسْأَلِ اللَّهَ شَیْئاً إِلَّا أَعْطَاهُ إِیَّاهُ، وَ مَنْ صَامَ مِنْهُ خَمْسَةَ عَشَرَ یَوْماً- نَادَى مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ: قَدْ غُفِرَ لَکَ مَا مَضَى فَاسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ وَ مَنْ زَادَ زَادَهُ اللَّهُ.

وَ فِی رَجَبٍ حَمَلَ اللَّهُ تَعَالَى ذِکْرُهُ نُوحاً فِی السَّفِینَةِ- فَصَامَ رَجَباً وَ أَمَرَ مَنْ مَعَهُ أَنْ یَصُومُوا- فَجَرَتْ بِهِمُ السَّفِینَةُ سِتَّةَ أَشْهُرٍ- آخِرُ ذَلِکَ یَوْمَ عَاشُورَاءَ هَبَطَ عَلَى الْجُودِیِّ- فَصَامَ نُوحٌ وَ مَنْ مَعَهُ وَ الْوَحْشُ: شُکْراً لِلَّهِ تَعَالَى ذِکْرُهُ.

وَ فِی یَوْمِ عَاشُورَاءَ فَلَقَ اللَّهُ الْبَحْرَ لِبَنِی إِسْرَائِیلَ، وَ فِی یَوْمِ عَاشُورَاءَ تَابَ اللَّهُ عَلَى آدَمَ- وَ عَلَى [أَهْلِ] مَدِینَةِ یُونُسَ- وَ فِیهِ وُلِدَ إِبْرَاهِیمُ وَ عِیسَى بْنُ مَرْیَمَ‌ رَوَاهُ جَمَاعَةٌ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ مَطَرٍ الْبَصْرِیِّ‌

باب فضل الصوم فی ثلاثة أیام متوالیة من رجب‌

10 صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ شُجَاعِ بْنِ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیَّ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ أَحْمَدَ بْنِ أَیُّوبَ الْبَغْدَادِیَّ بِهَا، یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ الْحُسَیْنَ بْنَ مُحَمَّدِ بْنِ عُفَیْرٍ الْأَنْصَارِیَّ یَقُولُ صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ یَحْیَى بْنِ ضُرَیْسٍ «بِ‍» فَیْدَ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ یَعْقُوبَ بْنَ مُوسَى الْمَدَنِیَّ وَ أَثْنَى عَلَیْهِ خَیْراً یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ سَلَمَةَ بْنَ رَاشِدٍ، یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ رَاشِداً أَبَا مُحَمَّدٍ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنِ مَالِکٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص یَقُولُ‌

مَنْ صَامَ ثَلَاثَةَ أَیَّامٍ مِنْ شَهْرٍ حَرَامٍ: الْخَمِیسَ وَ الْجُمُعَةَ وَ السَّبْتَ- کَتَبَ اللَّهُ تَعَالَى لَهُ عِبَادَةَ تِسْعِمِائَةِ عَامٍ‌

. هذا حدیث غریب فی المسلسلات- تفرد به محمد بن یحیى الفیدی و هو ثقة.

و رواه عنه جماعة وقع إلینا عالیا من هذا الوجه.

 

 مَنْ صَامَ ثَلَاثَةَ أَیَّامٍ مِنْ شَهْرٍ حَرَامٍ: الْخَمِیسَ وَ الْجُمُعَةَ وَ السَّبْتَ- کَتَبَ اللَّهُ تَعَالَى لَهُ عِبَادَةَ تِسْعِمِائَةِ عَامٍ

. هذا حدیث غریب فی المسلسلات- تفرد به محمد بن یحیى الفیدی و هو ثقة.

و رواه عنه جماعة وقع إلینا عالیا من هذا الوجه.

باب فضل صوم یوم المبعث

11 أَخْبَرَنَا أَبُو سَعْدٍ السَّعْدِیُّ أَنْبَأَنَا أَبُو نَصْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ طَاهِرٍ الْأَدِیبُ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حُبْشُونُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عَلِیُّ بْنُ سَعِیدٍ الرَّمْلِیُّ حَدَّثَنَا ضَمْرَةُ بْنُ رَبِیعَةَ عَنْ ابْنِ شَوْذَبٍ، عَنْ مَطَرٍ الْوَرَّاقِ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ أَبِی هُرَیْرَةَ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: مَنْ صَامَ یَوْمَ سَبْعٍ وَ عِشْرِینَ مِنْ رَجَبٍ- کَتَبَ [اللَّهُ] لَهُ صِیَامَ سِتِّینَ شَهْراً، وَ هُوَ یَوْمَ هَبَطَ جَبْرَئِیلُ عَلَى مُحَمَّدٍ ص بِالرِّسَالَةِ- أَوَّلَ یَوْمٍ هَبَطَ إِلَیْهِ

. باب فضل القیام و التهجد فی لیالی رجب

12 أَخْبَرَنِی أَبُو عَلِیٍّ مَنْصُورُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الذُّهْلِیُّ کِتَابَةً حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ یَعْقُوبَ الْبُخَارِیُّ حَدَّثَنَا سُلَیْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَرَوِیُّ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ عِیسَى حَدَّثَنَا إِسْمَاعِیلُ بْنُ یَحْیَى حَدَّثَنَا مَسْعَدٌ عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ:

عَنْ جَابِرٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ صَامَ یَوْماً مِنْ رَجَبٍ وَ قَامَ لَیْلَةً مِنْ لَیَالِیهِ- بَعَثَهُ اللَّهُ آمِناً یَوْمَ الْقِیَامَةِ- وَ مَرَّ عَلَى الصِّرَاطِ وَ هُوَ یُهَلِّلُ وَ یُکَبِّرُ.

باب فضل الصوم فی ثلاثة أیام متوالیة من رجب‌

10 صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ شُجَاعِ بْنِ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیَّ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ أَحْمَدَ بْنِ أَیُّوبَ الْبَغْدَادِیَّ بِهَا، یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ الْحُسَیْنَ بْنَ مُحَمَّدِ بْنِ عُفَیْرٍ الْأَنْصَارِیَّ یَقُولُ صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ یَحْیَى بْنِ ضُرَیْسٍ «بِ‍» فَیْدَ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ یَعْقُوبَ بْنَ مُوسَى الْمَدَنِیَّ وَ أَثْنَى عَلَیْهِ خَیْراً یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ سَلَمَةَ بْنَ رَاشِدٍ، یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ رَاشِداً أَبَا مُحَمَّدٍ یَقُولُ: صَمَّتْ أُذُنَایَ إِنْ لَمْ أَکُنْ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنِ مَالِکٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ نام

 

________________________________________
حسکانى، حاکم، ابو القاسم، عبید الله، فضائل شهر رجب، در یک جلد، مؤسسة النشر التابعة لوزارةالثقافة والإرشاد الإسلامی، تهران - ایران، اول، 1411 ه‍ ق

 


 
 
روایات پیرامون متعه (صیغه) از کتاب متعه شیخ مفید (ره)
نویسنده : قاسم - پوراسمعیل - ساعت ۸:٤٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ خرداد ۱۳٩۳
 

روایات حول المتعة

1 عن أبی القاسم جعفر بن محمد بن قولویه عن أبیه عن سعد بن عبد الله عن أحمد بن محمد بن عیسى عن ابن أبی عمیر عن هشام بن سالم عن أبی عبد الله ع قال یستحب للرجل أن یتزوج المتعة و ما أحب للرجل منکم أن یخرج من الدنیا حتى یتزوج المتعة و لو مرة‌

2 و بهذا الإسناد عن ابن عیسى المذکور عن بکر بن محمد عن الصادق ع حیث سئل عن المتعة فقال أکره للرجل أن یخرج من الدنیا و قد بقیت خلة من خلال رسول الله ص لم تقض‌

3 و بالإسناد عن ابن عیسى عن ابن الحجاج عن العلاء عن محمد بن مسلم عن أبی عبد الله ع أنه قال لی تمتعت قلت لا قال لا تخرج من الدنیا حتى تحیی السنة‌

4 و بهذا الإسناد عن أحمد بن محمد عن ابن أشیم عن مروان بن مسلم عن إسماعیل بن الفضل الهاشمی قال قال لی أبو عبد الله ع تمتعت منذ خرجت من أهلک قلت لکثرة من معی من الطروقة أغنانی الله عنها قال و إن کنت مستغنیا فإنی أحب أن تحیی سنة رسول الله ص‌

5 و بالإسناد عن أحمد بن محمد بن خالد عن سعد بن سعد عن إسماعیل الجعفی قال قال أبو عبد الله ع یا إسماعیل تمتعت العام قلت نعم قال لا أعنی متعة الحج قلت فما قال متعة النساء قال قلت فی جاریة بربریة فارهة قال قد قیل یا إسماعیل تمتع بما وجدت و لو سندیة‌

6 و بهذا الإسناد أحمد بن محمد بن عیسى عن علی بن أبی حمزة البطائنی عن أبی بصیر قال دخلت على أبی عبد الله ع فقال یا أبا محمد تمتعت منذ خرجت من أهلک بشی‌ء من النساء قال لا قال و لم قلت ما معی من النفقة یقصر عن ذلک قال فأمر لی بدینار و قال أقسمت علیک إن صرت إلى منزلک حتى تفعل قال ففعلت‌

7 و بهذا الإسناد عن أحمد بن محمد بن عیسى عن محمد بن الحسن عن محمد بن عبد الله عن صالح بن عقبة عن أبیه عن الباقر ع قال قلت للتمتع ثواب قال إن کان یرید بذلک الله عز و جل و خلافا لفلان لم یکلمها کلمة إلا کتب الله له حسنة و إذا دنا منها غفر الله له بذلک ذنبا فإذا اغتسل غفر الله له بعدد ما مر الماء على شعره قال قلت بعدد الشعر قال نعم بعدد الشعر‌

8 و بهذا الإسناد عن أحمد بن محمد بن الحسن عن موسى بن سعدان عن عبد الله بن القاسم عن عبد الله بن سنان عن الصادق ع قال إن الله عز و جل حرم على شیعتنا المسکر من کل شراب و عوضهم عن ذلک المتعة‌

9 و بهذا الإسناد عن أحمد بن علی کذا عن الباقر ع قال قال رسول الله ص لما أسری بی إلى السماء لحقنی جبرئیل فقال یا محمد إن الله عز و جل یقول إنی قد غفرت للمتمتعین من النساء‌

________________________________________
بغدادى، مفید، محمّد بن محمد بن نعمان عکبرى، المتعة (للشیخ المفید)، در یک جلد، کنگره جهانى هزاره شیخ مفید - رحمة الله علیه، قم - ایران، اول، 1413 ه‍ ق